ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം

കാര്‍പോര്‍ച്ചിന്റെ തൂണിനോട് ചേര്‍ന്ന് കസേര ചാരിവെച്ച് അതിലീരിക്കുവാനായിരുന്നു അച്ചനിഷ്ട്ം ,അവിടെയിരുന്നാല്‍ മാവില്‍നിന്നുള്ള കാറ്റുകിട്ടുമത്രെ..

വിധിയേയും ജീവിതത്തേയും പഴിച്ചുകൊണ്ട് ചരുകസേരയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട്തന്നെയായിരുന്നു അസ്തമയങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷിയാവല്‍.

വല്ലാത്തോരു വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു ആ ഇരുത്തത്തില്‍, എന്തോക്കേയോ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കും ഒന്നും പൂര്ണമായിരുന്നില്ല."അമ്മയില്ലാത്തതിന്റെ വേദന ഞാനവനെ അരറിയിച്ചിരുന്നോ...?എന്ത് തെറ്റാ ഞാനവനോട് ചെയ്തത്.."വിവാഹം കഴിക്കും മുമ്പെ പറന്നതല്ലേ അവന്‍..ഈ വഴിമാത്രം മറക്കാന്‍ എന്തുണ്ടായി...? ഇടക്കിടെ ഈ ചോദ്യം വായില്‍നിന്നും അറിയാതെ പുറത്തു വന്നിരുന്നു..അത്മഗതം പോലെ,

ആവഴിയെ മറ്റാരും വരാറുണ്ടായിരുന്നില്ല, പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മരണത്തെ മാത്രമാണ്‌! എത്രയും പെട്ടെന്നാവണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹവും..

തീന്‍‌മേശയില്‍ ഭക്ഷണം സമയത്തിനെത്തിയിരുന്നു, 'അതില്‍ കവിഞ് എന്തുവേണമെന്ന്' വല്ലപോഴും വിളിക്കുമ്പോള്‍ മകന്‍ ചോദികുമെത്രെ..

"ഈയിടെയായി ഭക്ഷണത്തിന്‌ തീരെ രുചിയില്ലാതായിരിക്കുന്നു", എപ്പോഴാണ്‌ ഭക്ഷണത്തിന്‌ രുചിയുണ്ടാകുക ?സ്വന്തം കൈകള്‍കോണ്ട്‌ അദധ്വനിചതില്‍ നിന്ന് കഴിക്കുമ്പോഴോ.. അതോ ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ വെച്ച് വിളമ്പി തരുമ്പോഴോ..?

അവസാനം മകനെത്തി കുടുംബവും..മൂന്നുമക്കള്‍ക്കും ഒരേ മുഖചായ അചന്റെ..!ഇളയപെണ്‍കുട്ടി അചന്റെ കാലില്‍ നിന്നും പിടിവിട്ടിരുന്നില്ല ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ പോലും..ചുറ്റും ചിരികള്‍,

കുട്ടികള്‍, പ്രിയപെട്ട മകന്‍,മരുമകള്‍..

ജീവിക്കാനുള്ള അച്ചന്റെ അതിയായ ആഗ്രഹം പതുക്കെ തലപൊക്കിതുടങ്ങി.ഓരോനിമിഷത്തെയും സ്നേഹിക്കാനും..

ആയുസ്സിന്റെ കണക്കുപുസ്ത്തകത്തില്‍ തിരുത്തലുകള്‍ ഇല്ലത്രെ..!ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം ബാക്കിയായി..